6 oktober 2023 was het zo ver. We gingen tekenen voor de grond. Na het ontmoeten van onze architect, de mailwisselingen en de blogs die wel al op internet hadden gelezen wisten we niet goed wat te verwachten. Onze mails aan Joana, de makelaar, waren spontaan en open. Met Sara onze portugese advocaat waren we wat voorzichtiger. Hierarchie is nogal een puntje in Portugal. En dus kwamen we aan bij de portugese notaris. Een klein kantoortje. Al binnen zaten dat Joana en de Engelse verkopers, een ouder uitgeblust stel. Er werden wat handen geschud en we gaven Joana haar kadootjes als dank voor alle hulp.
Joana gaf aan dat zowel Sara als de advocate van de Engelsen verlaat waren, heel normaal. Dus zitten een beetje babbelen. Daar arriveerde Sara. Druk, luid en vrolijk. We werden omhelst en de sfeer werd vrolijker. Na Sara arriveerde de advocate van de Engelsen en met de gezellige notaris erbij was het feest compleet. En een feestje werd het. De notaris deed zijn uiterste best Engels te spreken en toen we hem daarmee complimenteerden konden we niet meer stuk. Er werd druk gekletst, gelachen, kadootjes uitgewisseld en de Engelsen zaten er bedeesd bij. Deze orkaankracht konden ze duidelijk niet aan. Na wat handtekeningen, wat scans, nog meer handtekeningen en veel lachen waren we dan toch echt eigenaar van een stuk grond.
TIP
Ook voor het tekenen heb je echt een Portugese notaris nodig. In tegenstelling tot Nederland was het, in ieder geval bij ons, een drukke, gezellige bedoening. Bedank veel, maak complimenten voor de moeite die ze doen, neem kleinigheidjes mee, het moet niet op omkopen lijken.